Przyjaźń jest jak piasek w dłoni. Zrozumiałam to dopiero wtedy, gdy przestałam bać się ciszy

Nie wiem, kiedy dokładnie zaczęłam tak bardzo bać się ciszy w relacjach. Być może stało się to po kilku rozczarowaniach, a może po prostu z czasem uwierzyłam, że jeśli ktoś nie odpisuje wystarczająco szybko, rzadziej się odzywa albo potrzebuje przestrzeni, to znaczy, że powoli odchodzi z mojego życia.

Mała Aniu, całe życie próbowałaś zasłużyć na miłość. Nie musiałaś.

Kochana, mała Aniu…

Jest coś, co chciałabym Ci dziś powiedzieć. Coś, na co sama czekałam przez wiele lat.

Piszę ten list po roku prowadzenia bloga. Przez długi czas byłam przekonana, że tworzę go dla innych ludzi. Chciałam zostawiać ciepłe słowa tym, którzy zgubili nadzieję, przeżywają kryzys, tęsknią za zrozumieniem albo po prostu potrzebują usłyszeć, że nie są sami.

Kim jesteś, gdy nikt na Ciebie nie patrzy?

Jakiś czas temu przeczytałam krótkie opowiadanie włoskiego pisarza Giovanniego Papiniego „Kim jesteś?”. Zamknęłam książkę, odłożyłam ją na stolik i byłam przekonana, że za chwilę zajmę się czymś innym, ale ta historia nie chciała mnie zostawić w spokoju. Wracała do mnie podczas parzenia porannej kawy, podczas spaceru, a nawet wtedy, gdy wieczorem gasiłam światło. 

Najtrudniejsze po stracie nie są znicze. Najtrudniejsze jest to, że świat toczy się dalej

Żałoba zmienia człowieka. Po stracie już nigdy nie patrzymy na życie tak samo.

Niektóre straty zmieniają nas na zawsze. To osobista refleksja o tym, jak żałoba wpływa na codzienność, relacje i sposób patrzenia na życie.

Są takie dni, kiedy zatrzymuję się na chwilę i myślę o tym, jak bardzo życie potrafi zmienić człowieka.

Nie mam na myśli wielkich sukcesów, przeprowadzek czy nowych początków. Myślę o stracie. O tej jednej chwili, po której nic już nie wygląda dokładnie tak samo.

Kac moralny po postawieniu granicy. Jak nie pozwolić, by poczucie winy wciągnęło Cię z powrotem w manipulację?

Postawienie granicy zawsze było dla mnie czymś więcej niż tylko prostym wypowiedzeniem jednego zdania, bo za każdym razem, kiedy mówiłam „nie”, miałam wrażenie, że wcale nie zamykam tylko jakiejś sytuacji czy nie kończę jednego zobowiązania, ale że dotykam w sobie czegoś znacznie głębszego.  

Zwyczajne cuda, czyli o tym, jak znaleźć skarb w codzienności.

Czasem zatrzymuję się w połowie zdania, odkładam kubek herbaty i po prostu patrzę. Patrzę na kurz wirujący w promieniach słońca wpadających przez okno, na liście moich roślin, które wymagają przetarcia, na stertę papierów, które czekają na uporządkowanie, na komputer by napisać nowy post. I w tych momentach, kiedy świat na chwilę zwalnia, uświadamiam sobie coś bardzo prostego, ale też trudnego do przyjęcia: to, co przez większość dnia wydaje się uciążliwe, jest tak naprawdę cichym dowodem na to, jak wiele mam.

Filiżanka Życia: Lekcja o tym, co naprawdę ma smak

Kilka absolwentek prestiżowej uczelni, kobiet, które z sukcesem odnalazły swoje miejsce w świecie, zebrało się w progu domu swojej dawnej mentorki. Spotkanie, które początkowo wypełniały radosne wspomnienia i gwar śmiechu, z czasem naturalnie zmieniło swój rytm, płynnie przechodząc w refleksyjną rozmowę o trudach dorosłości, ambicjach i ciężarze, jaki nakłada na nas współczesny świat.

Ciepłe słowa

 

s

Banknot i ja - historia, która wróciła do mnie po czasie

Historia o banknocie i wartości człowieka to opowieść, kiedy przestajesz wierzyć, że jesteś mniej warta. Wracam do historii o banknocie, którą znałam od dawna, ale dopiero po czasie zobaczyłam w niej siebie. O tym, jak łatwo człowiek zaczyna mylić swoje doświadczenia z własną wartością i jak powoli wraca się do siebie.

Największym prezentem nie są pieniądze. Czasem jest nim zwykłe „widzę cię”

Są takie historie, które zostają w człowieku na długo. Nie dlatego, że wydarzyły się naprawdę. Zostają dlatego, że przypominają nam coś ważnego o nas samych.Wdzięczność i „dziękuję”, które zmienia relacje. Poruszająca, osobista opowieść o wdzięczności, niewidzialnym zmęczeniu i sile zauważenia drugiego człowieka. Historia, która zostaje na długo.